Onte tivemos outra agresión, e xa van dous en dúas fins de semana. A de onte foi a Rafa, compañeiro co que teño persoalmente unha excelente relación, e certo cariño porque ascendemos xuntos a Preferente. Si, porque este árbitro é de Preferente e sufriu unha agresión nun partido de Segunda Autonómica QUE NON TIÑA POR QUE ESTAR ARBITRANDO. Obviamente, non somos estrellitas -nin nolo cremos- pero a actitude duns poucos van acabar por facerlle dano a moitos que se comportan ben todas as semanas e que non teñen culpa de que lle guste o mesmo deporte que a certos ENERGÚMENOS.  E parece ser que non foi precisamente unha caricia o que lle pasou.

Nós somos árbitros, non parvos. Tamén sabemos reaccionar. Por exemplo, podemos negarnos a arbitrar se non hai forza pública (e se a hai, tamén) ou podemos negarnos a arbitrar partidos que non sexan da nosa categoría. Que por que non o facemos? Polo ben común, e porque tamén nos gusta o fútbol, como a outros moitos. O triste vén cando existen persoas como a de onte (por chamalo dalgunha maneira) que se queren cargar este deporte. Ao final van acadalo. Ao final conseguirán que levemos o regulamento A RAJA TABLA. Ao final farán que protestemos como temos que protestar, e que non se celebren o 80% dos partidos.

Parece que esa xente se esquece que SEN ÁRBITROS NON HAI FÚTBOL. E, o que é máis grave, parece que se esquecen que nós, ante todo, somos persoas.

Sinceramente: ogallá non volvas xogar ao fútbol nunca. Polo ben común.